[Fantasy] Friendship Symphony 03
posted on 23 May 2007 19:04 by windbell in Friendship-S... เพื่อนของข้าคอยโอบอุ้ม ...
... ยามเราท้อ ...
... เพื่อนของข้าเขารอ ...
... ยามเราสาย ...
... เพื่อนของข้าไม่ปล่อยข้า ...
... เมื่อเดียวดาย ...
... เพื่อนของข้าทั่วทุกราย ...
... ข้าก็รัก ...
Friendship Symphony
บทบรรเลง เพลงแห่งมิตรภาพ
เพลงที่ 3 : เพื่อนเก่าครั้งอดีต
ณ นคคร เอเทลเรีย วันนี้เป็นวันครบการประสูติ 17 พรรษาของรัชทายาทอันดับหนึ่งของนคร เสียงยามค่ำคืนของเมืองที่เงียบสงัด และไร้แสงไฟ อันเป็นเอกลักษณ์ของนครยังคงอยู่ โดยหารู้ไม่...ว่าความสงบสุขนั้นเป็นของหายากที่พระราชวังในตอนนี้
++ พระราชวัง ++
พระราชวังบนเนินเขาที่รายล้อมโดยทะเลสาบและกำแพงหินอ่อนสีสะอาด ตอนนี้มันถูกประดัวยโคมไฟ และ ธง ฟีนิกซ์สีน้ำเงิน อันเป็นสัญลักษณ์ของเจ้าภาพ เหล่าทหารยามต่างเดินไปมาอย่างเวียนหัว เบื้องล่างเหล่ารถม้าที่พาแขกมายังงานกำลังทยอยหน้าที่จอดเพื่อรอรับเจ้านายขากลับ
++ ภายในห้องจัดงาน ++
เสียงแตรดังขึ้นอันเป็นสัญลักษณ์ของการมาของบุคคลสำคัญของงาน ดวงเนตรสีน้ำตาลจ้องมองบันไดที่ถูกปูด้วยพรมสีแดงอย่างไม่ลดละ ร่างของเด็กหนุ่มผมสีดำปรากฏออกมา ดวงเนตรสีม่วงยังคงความประหลาดได้อย่างดี
"...องค์ชายเอริค อัสเทลา เอลเทอเรีย...แห่งนครเอเทลเรียเสด็จแล้ว~!!" องค์ชายเผยรอยยิ้มเล็กน้อยให้บรรดาแขกร่วมงาน เสียงกีต้าร์ไม้ และ กลองใบเล็กก็คลอไปเบาๆ
เอริคเดินมายังขึ้นสุดท้ายของบันได ก่อนจะกล่าวตอนรับแขกต่างๆอย่างสุภาพ "ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาในงานฉลองครั้งนี้ ซึ่งตอนแรกก็ไม่ได้อยากให้มีความหรูหราอะไรมากหรอกนะครับ หากแต่เป็นความประสงค์ของท่านพ่อ ซึ่งลูกก็ต้องขอขอบพระทัยด้วยความปรีดายิ่ง ขอให้ทุกคนสนุกกับงานเลี้ยงในวันนี้นะครับ"
"สุขสันต์วันเกิดนะคะ เอริค" หญิงสาวร่างสูงเอ่ยอย่างอ่อนโยน เอมิร่าก้าวออกมาพร้อมมารดาของตน ก่อนจะยิ้มให้อีกฝ่าย
"ข้าดีใจที่เจ้ามานะ เอมิร่า แล้ว...ชินซึกะไม่ตามเจ้ามาหรอ"
"ท่านพี่หน่ะ ไปหาไอรีนตั้งนานแล้วล่ะ เพคะ" เอมิร่าหัวเราะคิกคัก ก่อนจะพูดต่อ "รายนั้นหน่ะบ่นถึงไอรีนได้ทุกวันเลยนะคะ นี่ขนาดตอนนั่งรถม้ามายังไม่เลิกพูดอีกแหนะ"
"งั้นเรอะ" เอริคหัวเราะเบาๆ เจ้าเพื่อนตัวแสบของเขาก็ยังคงนิสัยเดิมไม่เปลี่ยน ดีนะที่ว่า ไอรีนเธอยอมตอบตกลงเขา ไม่งั้น คงเห็นชายหนุ่มผู้มีผมสีเหลืองคนนั้นนั่งคร่ำครวญถึงเธอที่วังของเขาแน่ๆ "ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ ทั้งๆที่ท่านพ่อและท่านลุงก็อนุญาตให้หมั้นกับไอรีนแล้วนี่นา"
"แต่ท่านพี่บอกว่า อยากให้เวลา 3 ปีนี่มันผ่านไปเร็วๆหน่ะคะ เขาจะได้แต่งงานกับเธอซักที"
"ทำไงได้ ก็ไอรีนเพิ่ง 15 เองนะ แถมยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วย การจะแต่งงานก็คงยากแหละ"
"ไม่เหมือนเจ้าสินะ หาชายาตัวเองไม่เจอซักที เอริค" ชายหนุ่มคนหนึ่งขัดจากด้านหลัง ก่อนจะตยไหล่เจ้าภาพดัง ป๊าบ "เป็นไง สบายดีสิท่า...ถึงได้ทำท่าหัวเราะออกนอกหน้าซะขนาดนั้นหน่ะ"
"ไม่ได้เจอกันตั้ง 7 ปี ท่านพี่ก็ยังคงปากเสียเหมือนเดิมเลยนะครับ"
"ใครปากเสียไม่ทราบ เอริคคุง พูดๆดีนะ"
"ข้าไม่ริอาจว่าร้าย องค์ชายรัชทายาทแห่ง เซเนทราห์หรอกครับ" แต่เจ้าตัวดีก็ยังคงหัวเราะคิกคักออกมา จนองค์ชายวัย 20 ยังอดส่ายหน้าไม่ได้ ...ไอ้หมอนี่ ทำไมมันไม่รู้จักโตซักทีนะ... "อีกอย่างมาคนเดียวหรอครับ แล้วท่านลุง กับ ท่านป้า"
"โน่นไง คุยกับท่านแม่ของเจ้าอยู่ตรงริมหน้าต่างนั่นไง" เอริคมองตามไปยังมุมหนึ่งของงงาน ดวงเนตรสีอเมทิสต์ของเขาจู่ก็เริ่มส่องประกายเศร้าออกมา สิ่งที่ทำให้เขาเศร้าไม่ใช่ว่า แม่ของเขาและองค์ชายแห่งเซเนทราห์กำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่เป็นท่าทางของหญิงสาวร่างสีฟ้าอ่อนซึ่งสายตาเจ้าหล่อนนั้นดูหว้าเหว่เป็นที่สุด
'นี่...เป็นอะไรไปหน่ะ' เขาพยายามส่งกระแสจิตให้เธอ...ได้ผล~!! เด็กสาวหันกลับมามองเขา ก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อย แต่สีหน้าของเธอก็ยังคงน่าเห็นห่วงเช่นเดิม แต่ไม่ทันที่องค์รัทายาทจะเริ่มอะไรต่อ เจ้าแขนบอบบางของน้องสาวเขาก็กอดรัดเอาเต็มที่เอวของเขา
"ท่านพี่~!! มาอยู่ตรงนี้เองหรือคะ"
"ไอรีน ถ้าเจ้าไม่เลิกโวยวาย คนเข้าจะหาว่า เจ้าประสาทนะ"
"ข้าคงไม่ยอมให้ใครมาว่า คู่หมั้นข้าหรอกน่า เอริค" องค์ชายหันกลับมายิ้มเจ้าเล่ห์ให้เจ้าของเสียงคุ้นเคยอีกครั้ง
"เหอะ คิดถึงคู่หมั้นแล้วทำไมถึงได้มัวแต่จำศีลอยู่ในปราสาทล่ะ"
"ไอ้ปากเสีย คนเขาก็มีงานต้องทำเหมือนกันนะ ยิ่งตอนนี้ท่านพ่อลองให้ช่วยงานบริหารแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย"
"แต่เอมิร่าก็เห็นท่านพี่โดดได้ตลอดเวลาเลยนะคะ" หญิงสาวแกล้งเย้าพี่ชายเล่น แต่ท่าทางพี่ชายเธอจะไม่มีอารมณ์เล่นด้วย เพราะตอนนี้ เจ้าชาย ชินซึกะ เฮรันคาน่า แห่ง อาณาจักร ไฮเรนเนีย กำลังมองเจ้าน้องสาวตัวดีด้วยสายตาโมโหทีเดียว เขาจ้องเธอด้วยสายตาประมาณว่า ...ไอ้ - น้อง - บ้า ไม่มีอย่างอื่นพูดหรือไง อยากให้พี่ขายหน้าต่อหน้าไอรีนเขาเรอะ
เจ้าคนน้องแสยะยิ้ม ก่อนจะจ้องกลับ ...งั้นทำไมไม่หัดพัฒนาตัวเองมั่งล่ะท่านพี่...
สามหนุ่มสาวที่เหลือจ้องมองสองพี่น้องประชันความองอาจของตนแล้วก็อดสายหน้าไม่ได้ ...เจ้าพวกนี้ก็เด็กเหมือนเดิมกับเมื่อหลายปีที่แล้วไม่มีผิด... เอริคถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะสะกิดชายหนุ่มที่ยืนใกล้ที่สุด
"ท่านพี่เรนจิ ถ้าไงข้าฝากเจ้าพวกนี้ด้วยนะ ข้าต้องไปทักทายแขกอื่นต่อ"
"เอาสิ ไปดีมาดีนะ"
"เดี๋ยวท่านพี่ต้องกลับมาแสดง ฟลุ๊ต นะ อย่าลืมซะล่ะ"
"พี่ไม่ลืมหรอกน่า ไอรีน" เอริคยิ้ม ก่อนพุ่งตัวไปอีกทางหนึ่งทันที
จบเพลงที่ 3 : เพื่อนเก่าครั้งอดีต
มันว่างเหลือกเกิน (ว่างแน่เรอะ - -" ดองไว้ตั้งเยอะ) ต่อๆนะ ไม่งั้นเดี๋ยว exteen เราจะได้เงียบพอดี (ปกติก็เงียบอยู่แล้วนี่นา)