Welt der Finsternis

... เพื่อนของข้าคอยโอบอุ้ม ...
... ยามเราท้อ ...
... เพื่อนของข้าเขารอ ...
... ยามเราสาย ...

... เพื่อนของข้าไม่ปล่อยข้า ...
... เมื่อเดียวดาย ...
... เพื่อนของข้าทั่วทุกราย ...
... ข้าก็รัก ...

Friendship Symphony
บทบรรเลง เพลงแห่งมิตรภาพ

เพลงที่ 3 : เพื่อนเก่าครั้งอดีต

ณ นคคร เอเทลเรีย วันนี้เป็นวันครบการประสูติ 17 พรรษาของรัชทายาทอันดับหนึ่งของนคร เสียงยามค่ำคืนของเมืองที่เงียบสงัด และไร้แสงไฟ อันเป็นเอกลักษณ์ของนครยังคงอยู่ โดยหารู้ไม่...ว่าความสงบสุขนั้นเป็นของหายากที่พระราชวังในตอนนี้

++ พระราชวัง ++

พระราชวังบนเนินเขาที่รายล้อมโดยทะเลสาบและกำแพงหินอ่อนสีสะอาด ตอนนี้มันถูกประดัวยโคมไฟ และ ธง ฟีนิกซ์สีน้ำเงิน อันเป็นสัญลักษณ์ของเจ้าภาพ เหล่าทหารยามต่างเดินไปมาอย่างเวียนหัว เบื้องล่างเหล่ารถม้าที่พาแขกมายังงานกำลังทยอยหน้าที่จอดเพื่อรอรับเจ้านายขากลับ

++ ภายในห้องจัดงาน ++

เสียงแตรดังขึ้นอันเป็นสัญลักษณ์ของการมาของบุคคลสำคัญของงาน ดวงเนตรสีน้ำตาลจ้องมองบันไดที่ถูกปูด้วยพรมสีแดงอย่างไม่ลดละ ร่างของเด็กหนุ่มผมสีดำปรากฏออกมา ดวงเนตรสีม่วงยังคงความประหลาดได้อย่างดี

"...องค์ชายเอริค อัสเทลา เอลเทอเรีย...แห่งนครเอเทลเรียเสด็จแล้ว~!!" องค์ชายเผยรอยยิ้มเล็กน้อยให้บรรดาแขกร่วมงาน เสียงกีต้าร์ไม้ และ กลองใบเล็กก็คลอไปเบาๆ

เอริคเดินมายังขึ้นสุดท้ายของบันได ก่อนจะกล่าวตอนรับแขกต่างๆอย่างสุภาพ "ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาในงานฉลองครั้งนี้ ซึ่งตอนแรกก็ไม่ได้อยากให้มีความหรูหราอะไรมากหรอกนะครับ หากแต่เป็นความประสงค์ของท่านพ่อ ซึ่งลูกก็ต้องขอขอบพระทัยด้วยความปรีดายิ่ง ขอให้ทุกคนสนุกกับงานเลี้ยงในวันนี้นะครับ"

"สุขสันต์วันเกิดนะคะ เอริค" หญิงสาวร่างสูงเอ่ยอย่างอ่อนโยน เอมิร่าก้าวออกมาพร้อมมารดาของตน ก่อนจะยิ้มให้อีกฝ่าย

"ข้าดีใจที่เจ้ามานะ เอมิร่า แล้ว...ชินซึกะไม่ตามเจ้ามาหรอ"

"ท่านพี่หน่ะ ไปหาไอรีนตั้งนานแล้วล่ะ เพคะ" เอมิร่าหัวเราะคิกคัก ก่อนจะพูดต่อ "รายนั้นหน่ะบ่นถึงไอรีนได้ทุกวันเลยนะคะ นี่ขนาดตอนนั่งรถม้ามายังไม่เลิกพูดอีกแหนะ"

"งั้นเรอะ" เอริคหัวเราะเบาๆ เจ้าเพื่อนตัวแสบของเขาก็ยังคงนิสัยเดิมไม่เปลี่ยน ดีนะที่ว่า ไอรีนเธอยอมตอบตกลงเขา ไม่งั้น คงเห็นชายหนุ่มผู้มีผมสีเหลืองคนนั้นนั่งคร่ำครวญถึงเธอที่วังของเขาแน่ๆ "ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ ทั้งๆที่ท่านพ่อและท่านลุงก็อนุญาตให้หมั้นกับไอรีนแล้วนี่นา"

"แต่ท่านพี่บอกว่า อยากให้เวลา 3 ปีนี่มันผ่านไปเร็วๆหน่ะคะ เขาจะได้แต่งงานกับเธอซักที"
"ทำไงได้ ก็ไอรีนเพิ่ง 15 เองนะ แถมยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วย การจะแต่งงานก็คงยากแหละ"

"ไม่เหมือนเจ้าสินะ หาชายาตัวเองไม่เจอซักที เอริค" ชายหนุ่มคนหนึ่งขัดจากด้านหลัง ก่อนจะตยไหล่เจ้าภาพดัง ป๊าบ "เป็นไง สบายดีสิท่า...ถึงได้ทำท่าหัวเราะออกนอกหน้าซะขนาดนั้นหน่ะ"

"ไม่ได้เจอกันตั้ง 7 ปี ท่านพี่ก็ยังคงปากเสียเหมือนเดิมเลยนะครับ"
"ใครปากเสียไม่ทราบ เอริคคุง พูดๆดีนะ"

"ข้าไม่ริอาจว่าร้าย องค์ชายรัชทายาทแห่ง เซเนทราห์หรอกครับ" แต่เจ้าตัวดีก็ยังคงหัวเราะคิกคักออกมา จนองค์ชายวัย 20 ยังอดส่ายหน้าไม่ได้ ...ไอ้หมอนี่ ทำไมมันไม่รู้จักโตซักทีนะ... "อีกอย่างมาคนเดียวหรอครับ แล้วท่านลุง กับ ท่านป้า"

"โน่นไง คุยกับท่านแม่ของเจ้าอยู่ตรงริมหน้าต่างนั่นไง" เอริคมองตามไปยังมุมหนึ่งของงงาน ดวงเนตรสีอเมทิสต์ของเขาจู่ก็เริ่มส่องประกายเศร้าออกมา สิ่งที่ทำให้เขาเศร้าไม่ใช่ว่า แม่ของเขาและองค์ชายแห่งเซเนทราห์กำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่เป็นท่าทางของหญิงสาวร่างสีฟ้าอ่อนซึ่งสายตาเจ้าหล่อนนั้นดูหว้าเหว่เป็นที่สุด

'นี่...เป็นอะไรไปหน่ะ' เขาพยายามส่งกระแสจิตให้เธอ...ได้ผล~!! เด็กสาวหันกลับมามองเขา ก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อย แต่สีหน้าของเธอก็ยังคงน่าเห็นห่วงเช่นเดิม แต่ไม่ทันที่องค์รัทายาทจะเริ่มอะไรต่อ เจ้าแขนบอบบางของน้องสาวเขาก็กอดรัดเอาเต็มที่เอวของเขา

"ท่านพี่~!! มาอยู่ตรงนี้เองหรือคะ"
"ไอรีน ถ้าเจ้าไม่เลิกโวยวาย คนเข้าจะหาว่า เจ้าประสาทนะ"

"ข้าคงไม่ยอมให้ใครมาว่า คู่หมั้นข้าหรอกน่า เอริค" องค์ชายหันกลับมายิ้มเจ้าเล่ห์ให้เจ้าของเสียงคุ้นเคยอีกครั้ง

"เหอะ คิดถึงคู่หมั้นแล้วทำไมถึงได้มัวแต่จำศีลอยู่ในปราสาทล่ะ"
"ไอ้ปากเสีย คนเขาก็มีงานต้องทำเหมือนกันนะ ยิ่งตอนนี้ท่านพ่อลองให้ช่วยงานบริหารแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย"

"แต่เอมิร่าก็เห็นท่านพี่โดดได้ตลอดเวลาเลยนะคะ" หญิงสาวแกล้งเย้าพี่ชายเล่น แต่ท่าทางพี่ชายเธอจะไม่มีอารมณ์เล่นด้วย เพราะตอนนี้ เจ้าชาย ชินซึกะ เฮรันคาน่า แห่ง อาณาจักร ไฮเรนเนีย กำลังมองเจ้าน้องสาวตัวดีด้วยสายตาโมโหทีเดียว เขาจ้องเธอด้วยสายตาประมาณว่า ...ไอ้ - น้อง - บ้า ไม่มีอย่างอื่นพูดหรือไง อยากให้พี่ขายหน้าต่อหน้าไอรีนเขาเรอะ

เจ้าคนน้องแสยะยิ้ม ก่อนจะจ้องกลับ ...งั้นทำไมไม่หัดพัฒนาตัวเองมั่งล่ะท่านพี่...

สามหนุ่มสาวที่เหลือจ้องมองสองพี่น้องประชันความองอาจของตนแล้วก็อดสายหน้าไม่ได้ ...เจ้าพวกนี้ก็เด็กเหมือนเดิมกับเมื่อหลายปีที่แล้วไม่มีผิด... เอริคถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะสะกิดชายหนุ่มที่ยืนใกล้ที่สุด

"ท่านพี่เรนจิ ถ้าไงข้าฝากเจ้าพวกนี้ด้วยนะ ข้าต้องไปทักทายแขกอื่นต่อ"
"เอาสิ ไปดีมาดีนะ"
"เดี๋ยวท่านพี่ต้องกลับมาแสดง ฟลุ๊ต นะ อย่าลืมซะล่ะ"

"พี่ไม่ลืมหรอกน่า ไอรีน" เอริคยิ้ม ก่อนพุ่งตัวไปอีกทางหนึ่งทันที

จบเพลงที่ 3 : เพื่อนเก่าครั้งอดีต

มันว่างเหลือกเกิน (ว่างแน่เรอะ - -" ดองไว้ตั้งเยอะ) ต่อๆนะ ไม่งั้นเดี๋ยว exteen เราจะได้เงียบพอดี (ปกติก็เงียบอยู่แล้วนี่นา)